El día después del clásico está siendo un domingo entertenido en el ámbito polideportivo. Hemos tenido tenis, Fórmula 1 y ciclismo. Y una coincidencia horaria que nos ha obligado a elegir entre Nadal y Alonso, dos de los máximos exponentes del deporte español. He de decir que tenía previsto escribir este post sobre Fórmula 1, pero me he visto obligado a cambiar de planes ante la primera final que
Nadal gana a
Djokovic en más de un año.
Eran las dos de la tarde de un soleado día en Montecarlo. Estaba a punto de comenzar la segunda final del año entre los dos mejores tenistas del mundo:
Rafa Nadal y
Novak Djokovic. Primer Masters 1000 del año sobre tierra batida, feudo inexpugnable de
Nadal. Había ganado las últimas siete ediciones. Pero hoy era una nueva batalla. Se daban las condiciones idóneas para que
Nadal venciera de una vez por todas a
Djokovic, que le había ganado las últimas 7 finales. Eso sí, el balear había llegado al principado con pocos entrenamientos después de tener que parar por lesión.
Sin embargo, pese a las expectativas, el partido fue sorprendentemente desigual y rápido. Nadal ganó con una superioridad insultante.
6-3, 6-1 en una hora y 18 minutos. Hemos visto al mallorquín muy sólido, fallando muy pocos golpes, torturando el revés de
Djokovic y atacándole hacia su derecha variando la altura de las bolas. El serbio, demasiado errático y sin saber cómo hacer daño a Nadal.
El manacorí se llevó el primer set gracias a dos
breaks sobre el servicio de
Djokovic. El serbio sufría en cada juego al saque, mientras
Nadal, gracias a un gran servicio y algunos
aces, ganaba sus servicios con suma comodidad. Así se llegó al 6-3. La esperada reacción de
Djokovic en el segundo parcial ni siquiera llegó.
Nadal sacó su mejor tenis en la segunda manga y noqueó a un desnortado
Djokovic. Ganaba juego tras juego, al saque y al resto, sin apenas sufrir y dejándonos algunos puntos memorables.
Con 4-0 hubo un amago de reacción del serbio, que rompió por única vez en todo el partido el servicio de su rival en blanco, pero sólo fue un espejismo. El partido estaba prácticamente ganado por un
Nadal que sumó otros dos juegos consecutivos hacia el 6-1 final. Victoria contundente que ahuyenta fantasmas y da moral al balear para la temporada de tierra batida que acaba de empezar.
Djokovic ya no es tan fiero.
O día despois do clásico está a ser un domingo entertenido no ámbito polideportivo. Tivemos tenis, Fórmula 1 e ciclismo. E unha coincidencia horaria que nos obrigou a elixir entre Nadal e Alonso, dúas dos máximos expoñentes do deporte español. Hei de dicir que tiña previsto escribir este post sobre Fórmula 1, pero vinme obrigado a cambiar de plans ante a primeira final que Nadal gaña a Djokovic en máis dun ano.
Eran as dúas da tarde dun asollado día en Montecarlo. Estaba a piques de comezar a segunda final do ano entre os dous mellores tenistas do mundo: Rafa Nadal e Novak Djokovic. Primeiro Masters 1000 do ano sobre terra batida, feudo inexpugnable de Nadal. Gañara o últimas sete edicións. Pero hoxe era unha nova batalla. Dábanse as condicións idóneas para que Nadal vencese dunha vez por todas a Djokovic, que lle gañou as últimas 7 finais. Iso si, o balear chegara ao principado con poucos adestramentos despois de ter que parar por lesión.
Con todo, a pesar das expectativas, o partido foi sorprendentemente desigual e rápido. Nadal gañou cunha superioridade insultante. 6-3, 6-1 nunha hora e 18 minutos. Vimos ao mallorquino moi sólido, fallando moi poucos golpes, torturando o revés de Djokovic e atacándolle cara á súa dereita variando a altura das bólas. O serbio, demasiado errático e sen saber como facer dano a Nadal.
O manacorí levou o primeiro set grazas a dous breaks sobre o servizo de Djokovic. O serbio sufría en cada xogo ao saque, mentres Nadal, grazas a un gran servizo e algúns aces, gañaba os seus servizos con suma comodidade. Así se chegou ao 6-3. A esperada reacción de Djokovic no segundo parcial nin sequera chegou. Nadal sacou o seu mellor tenis na segunda manga e noqueó a un desnortado Djokovic. Gañaba xogo tras xogo, ao saque e ao resto, sen apenas sufrir e deixándonos algúns puntos memorables.
Con 4-0 houbo un simulacro de reacción do serbio, que rompeu por única vez en todo o partido o servizo do seu rival en branco, pero só foi un espellismo. O partido estaba practicamente gañado por un Nadal que sumou outros dous xogos consecutivos cara ao 6-1 final. Vitoria contundente que escorrenta pantasmas e dá moral ao balear para a tempada de terra batida que acaba de empezar. Djokovic xa non é tan fero.